Voor de geboorte van Hebe, was Willemijn theatermaker en cabaretier. Hebe bleek meervoudig compex gehandicapt. De liefdevolle en intensieve zorg voor haar, was niet te combineren met dit soort werk voor Willemijn. Helaas werd ze zelf ook chronisch ziek en dus zong ze geen liedjes meer voor publiek, maar enkel voor haar drie prachtige dochters.
Na overlijden was er geen ruimte meer voor muziek in haar hart. Tot ze in december 2024 voor het eerst weer naar het theater ging, naar Kommil Foo, twee theaterbroers waar ze al ruim 20 jaar contact mee heeft. Raf Walschaerts, één van de theatermakers, was vroeger haar regisseur. Hun muziek en passie voor theater zette Willemijns hart weer open. De volgende dag is ze weer gaan schrijven en componeren. Met Raf als ervaren muzikant, artiest en haar klankbord, lukt het haar te schrijven over verdriet en liefde en hoop. Samen zijn ze deze plaat gaan maken. Ze hebben een bijzondere samenwerking, waarin ze hun liefde voor taal en muziek delen. Willemijn is door het schrijven van deze songs gegroeid als schrijver, componist en zangeres; “Ik ben heel diep in mijn gevoel gedoken voor deze muziek, in het verdriet en nog dieper in mijn liefde voor alles wie Hebe was. Dit album is een persoonlijk eerbetoon aan Hebe, omdat ze het verdient, maar breder dan dat, een plaat voor iedereen die door leeft na verlies.”
Raf zegt hierover:
Waarom ik vind dat deze plaat gemaakt moet worden:
Willemijn Zwart-Smeets (componiste/ tekstschrijfster/zangeres) werkt en schrijft vanuit de grote noodzaak om een zeer persoonlijke, existentiële tragiek, (het verlies van haar dochter Hebe), te vertalen naar een universeel louterend en diep-troostend artistiek werk. Prachtige, wijd uiteenlopende songs schrijft en zingt ze. Songs van dood, van pijn, van groot gemis… Maar evengoed songs die het/haar leven vieren, uitbundig, wild, opwindend.. wat een uitzonderlijk geschakeerd palet oplevert. Ik heb, als coach, zelden met zo’n oorspronkelijk talent mogen werken. Daarom hoop ik dat dit verschrikkelijk persoonlijke verhaal verteld mag worden.
Een plaat als levend bewijs dat een einde nooit echt een einde is als het bezongen blijft.
Raf Walschaerts (Kommil Foo)